یک پایگاه داده در برابر پنج نرم‌افزار «یکپارچه‌شده»
خیلی از سازمان‌ها به‌جای یک سامانه، چند نرم‌افزار جدا دارند که با هم «یکپارچه» شده‌اند: حسابداری از یک شرکت، انبار از جای دیگر، حقوق و دستمزد سوم، و یک واسط که شب‌ها داده را بین آن‌ها می‌برد. روی کاغذ فرقی ندارد. در عمل سه تفاوت دارد.
۱. زمانِ حقیقت
در سامانه‌ی یکپارچه، لحظه‌ای که فاکتور ثبت می‌شود، موجودی کم شده، سند خورده و گزارش مدیریتی عوض شده است. در حالت یکپارچه‌سازی، این‌ها تا اجرای بعدیِ همگام‌سازی اتفاق نمی‌افتند. یعنی در طول روز، عددی که مدیر می‌بیند عددِ دیروز است.
۲. مغایرت، و کسی که باید حلش کند
هر واسطی گاهی شکست می‌خورد: یک رکورد جا می‌ماند، یک کد در دو سامانه فرق دارد، یک تاریخ به فرمت دیگری می‌رود. نتیجه‌اش لیست مغایرتی است که هر ماه یک نفر باید دستی حلش کند. این هزینه در پیشنهاد اولیه هیچ‌وقت نوشته نمی‌شود.
۳. سؤالی که نمی‌شود پرسید
«سود ناخالصِ این مشتری در این محصول در سه ماه گذشته، با احتساب هزینه‌ی حمل و ضایعات تولید چقدر بوده؟» — این سؤال وقتی داده در یک پایگاه است، یک کوئری است. وقتی در پنج سامانه پخش است، یک پروژه است. و چون پروژه است، معمولاً پرسیده نمی‌شود.
پس یکپارچه‌سازی همیشه بد است؟
نه. برای سامانه‌هایی که واقعاً بیرونی‌اند — بانک، سامانه‌ی مالیاتی، شرکت حمل — اتصال از راه API درست‌ترین کار است. حرف این است که بخش‌های اصلیِ خودِ سازمان نباید از راه واسط به هم وصل باشند؛ آن‌ها باید از اول یکی باشند.